Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι,

 

Η Εργατική Πρωτομαγιά δεν είναι αργία. Είναι ΑΠΕΡΓΙΑ.

Κι εμείς για άλλη μια φορά βρισκόμαστε στους δρόμους, στην πρώτη γραμμή της μάχης διεκδικώντας και απαιτώντας για εμάς και τα παιδιά μας ένα καλύτερο μέλλον.

Για να έχουμε όμως ένα καλύτερο αύριο, πρέπει να αγωνιστούμε σήμερα. Πρέπει να απαιτήσουμε ΤΩΡΑ. Πρέπει να οργανωθούμε άμεσα, να δυναμώσουμε τη φωνή μας απέναντι σε εκείνους που θέλουν το Εργατικό Κίνημα παθητικό. Να πούμε «φτάνει, ως εδώ» σε όλους όσοι επιδιώκουν να μας μετατρέψουν σε άβουλα όντα που δεν διεκδικούν τα δικαιώματά τους, σε όλους εκείνους που επιδιώκουν να δημιουργήσουν σχέσεις εξάρτησης με τους πολίτες μοιράζοντας pass και επιδόματα, στερώντας μας την ελπίδα και εμφανίζονται ως Σωτήρες μέσα σε ένα δυστοπικό σκηνικό.

Γιατί συνάδελφοι, το χειρότερο από μια δύσκολη καθημερινότητα στην οποία όλοι ζούμε, ξέρετε ποιο είναι; Να μην ελπίζουμε πως θα έρθουν καλύτερες ημέρες και να αφήσουμε τις μοίρες μας στα χέρια άλλων. Εκείνων που αποδεδειγμένα απέτυχαν! Εκείνων που σκόπιμα επιχειρούν να ωραιοποιήσουν μια κατάσταση, με μοναδικό στόχο να μας πείσουν ότι τα πράγματα θα ήταν χειρότερα αν δεν κυβερνούσαν αυτοί, εκείνων που επιδιώκουν να κάνουν κανονικότητα τις σημερινές συνθήκες διαβίωσης. Για να έρθουν μετά και να μας πουν ότι οι διεκδικήσεις μας για εργασία και ζωή με αξιοπρέπεια είναι παράλογες!

Απέναντι λοιπόν σε όλους αυτούς, εμείς απαντάμε με τους αγώνες μας και στέλνουμε το μήνυμα ότι θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για ισότητα, ισονομία, ειρήνη, εργασιακά δικαιώματα, δικαιοσύνη! Με οδηγό την Ιστορία μας, για την οποία όλοι στο Εργατικό Κίνημα είμαστε περήφανοι, χτίζουμε το μέλλον μας. Μια ιστορία που γράφτηκε με θυσίες και αίμα και ένα μέλλον στο οποίο εμείς θέλουμε να έχουμε τον πρώτο λόγο.

 

Η φετινή Πρωτομαγιά λοιπόν, δεν είναι μόνο ημέρα μνήμης. Είναι ημέρα σύγχρονης διεκδίκησης σε μια αγορά εργασίας που αλλάζει, συχνά εις βάρος της ασφάλειας και της αξιοπρέπειας των εργαζομένων, με τις ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις να αποτελούν όχι απλώς μια πρόκληση αλλά και μια απειλή για χιλιάδες θέσεις εργασίας.

Η σημερινή Απεργία μας, σηματοδοτεί πως οι αγώνες για τους εργαζόμενους, για τους νέους και τις νέες, για τους συνταξιούχους, για τους άνεργους, για κάθε κύτταρο της κοινωνίας μας είναι διαρκείς και τα αιτήματά μας πάντα επίκαιρα.

Οι εργάτες του Σικάγο, 140 χρόνια πριν μας έδειξαν το δρόμο. Και εμείς έχουμε υποχρέωση και σε αυτούς και στις νεότερες γενιές να συνεχίσουμε να πορευόμαστε στο δρόμο αυτό, όσο ανηφορικός κι αν είναι, όσες δυσκολίες κι εμπόδια κι αν συναντήσουμε στο διάβα του. Το όραμα των εργατών του Σικάγο για μια καλύτερη, για μια πιο αξιοπρεπή ζωή, εξακολουθεί να μας οδηγεί!

Οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι της Θεσσαλονίκης διεκδικούμε και απαιτούμε: «εργασιακή αξιοπρέπεια, δίκαιες αμοιβές και ποιότητα ζωής».

Η αύξηση του κόστους ζωής, η στεγαστική πίεση, η ενεργειακή επιβάρυνση και οι χαμηλοί μισθοί διαμορφώνουν μια καθημερινότητα που δεν αντέχεται άλλο, την ώρα που το μέλλον είναι αβέβαιο εξαιτίας του πολέμου στη Μέση Ανατολή.

Βρισκόμαστε στις τελευταίες θέσεις μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στους δείκτες αγοραστικής δύναμης και εισοδημάτων και στις πρώτες θέσεις στο κόστος διαβίωσης, το στεγαστικό κόστος, την ακρίβεια.

Ζητάμε εδώ και χρόνια άλλες πολιτικές. Πολιτικές που θα βάζουν στο επίκεντρο τους, τους εργαζόμενους, τους πολίτες, τους νέους που όπως δείχνουν μελέτες είναι έτοιμοι να εγκαταλείψουν και πάλι τη χώρα για μια καλύτερη τύχη. Κι ενώ εμείς τα λέμε και τα ξαναλέμε, εκείνοι που αποφασίζουν μας γυρίζουν την πλάτη. Δεν αδιαφορούν μόνο. Μας κουνάνε και το δάχτυλο. Μας λένε ότι έχουμε παράλογες απαιτήσεις. Μας χαρακτηρίζουν αχάριστους γιατί ζητάμε κι άλλα ενώ εκείνοι… δήθεν ιδρώνουν για να αυξήσουν τον κατώτατο μισθό με ψίχουλα και να δώσουν fuel pass που εξανεμίζεται λόγω της αύξησης των τιμών των καυσίμων.

Και ξέρετε γιατί το κάνουν αυτό; Όχι γιατί απέτυχαν και δεν θέλουν να το παραδεχτούν. Αλλά γιατί υπηρετούν συγκεκριμένο σχέδιο. Γιατί θέλουν τους φτωχούς φτωχότερους και τους πλούσιους πλουσιότερους. Γιατί επενδύουν πάνω στις σχέσεις εξάρτησης μεταξύ κράτους και πολίτη που δημιουργούν με τις επιδοματικές πολιτικές τους. Γιατί δεν έχουν στόχο να πατάξουν την αισχροκέρδεια και να βάλουν φρένο σε αυτούς τους λίγους, τους «μεγάλους» που καθημερινά κερδίζουν από τον ιδρώτα μας οδηγώντας μας σε συνθήκες χειρότερες από εκείνες των εποχών των μνημονίων, φτάνοντάς μας στην εξαθλίωση, την σωματική και ψυχολογική εξόντωση, την αβεβαιότητα, το άγχος, τον φόβο, το άγνωστο.

Υπολογίζουν, συναδέλφισσες και συνάδελφοι, πως κάποια στιγμή θα κουραστούμε να ελπίζουμε και θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε. Και αν κουραστούμε, τότε θα έχουν πετύχει τον στόχο τους! Θα μας αναγκάσουν να ζούμε με τους δικούς τους όρους, σε συνθήκες που εκείνοι θα διαμορφώσουν. Θα μας κάνουν να θεωρούμε ότι η ακρίβεια είναι κανονικότητα, οι υψηλές τιμές σε ενοίκια και ενέργεια είναι κανονικότητα, η αισχροκέρδεια επίσης, η αναξιοκρατία το ίδιο. Ότι ο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι κανονικότητα και πως σε αυτή τη χώρα προοδεύουν όχι οι άξιοι, όχι εκείνοι που δουλεύουν σκληρά και ανταμείβονται γι’ αυτό, αλλά εκείνοι που έχουν «μπάρμπα στην κορώνη».

Συνάδελφοι,

Παλιά δουλεύαμε για να ζήσουμε. Πλέον ζούμε για να δουλεύουμε. Μια δουλειά για να πληρώσουμε το ενοίκιο. Άλλη μια δουλειά για να πληρώσουμε το σούπερ μάρκετ και μια τρίτη δουλειά για τις υποχρεώσεις. Και στο τέλος της ημέρας καταλήγουμε εξουθενωμένοι, έχοντας χάσει επαφή και επικοινωνία με φίλους, συντρόφους και παιδιά να μετράμε πόσα και που ακόμα χρωστάμε!

Στους εργασιακούς χώρους κυριαρχεί η ανασφάλεια. Στις παράλογες απαιτήσεις των εργοδοτών, στα εξαντλητικά ωράρια που μας επιβάλλουν με την βοήθεια και την σύμφωνη γνώμη της Πολιτείας, στην καταπάτηση κεκτημένων εργασιακών μας δικαιωμάτων, έρχονται να προστεθούν η απουσία ελέγχων, μέτρων προστασίας για την ασφάλεια και την υγεία των εργαζομένων και τα εργατικά ατυχήματα και δυστυχήματα που αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο και έχουν γίνει η μάστιγα της εποχής.

Εδώ και χρόνια ζητάμε από την Πολιτεία να θεσπίσει ένα αυστηρό πλαίσιο κανόνων για την εφαρμογή μέτρων προστασίας των εργαζομένων που θα διασφαλίζουν την υγεία των τελευταίων. Εδώ και χρόνια ζητάμε πολλούς και ουσιαστικούς ελέγχους, ουσιαστική αναβάθμιση της Επιθεώρησης Εργασίας και αυστηρές ποινές σε όσους εργοδότες παρανομούν θέτοντας σε κίνδυνο την ζωή των εργαζομένων. Εδώ και χρόνια εμείς ζητάμε και απαιτούμε κι εκείνοι που αποφασίζουν κλείνουν τα αυτιά τους με αποτέλεσμα η λίστα των εργατικών ατυχημάτων καθημερινά να μακραίνει.

Είμαστε σήμερα λοιπόν εδώ, και θα είμαστε και στο μέλλον, για να θυμίσουμε σε αυτούς που κυβερνούν την ύπαρξή μας. Για να στείλουμε το μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση πως για τις ζωές μας θα αποφασίσουμε εμείς κι όχι εκείνοι. Για να μπορούμε να κοιτάξουμε τα παιδιά μας στα μάτια και να τους πούμε πως τουλάχιστον προσπαθήσαμε. Παλέψαμε. Αντισταθήκαμε!

Οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι, αυτή την ιστορική ημέρα, θέτουμε και πάλι στο επίκεντρο των αγώνων μας για συλλογικές συμβάσεις παντού για να διασφαλίσουμε αυξήσεις, για βελτίωση των συνθηκών εργασίας, για προστασία της υγείας και της ασφάλειας στους χώρους εργασίας, για την αντιμετώπιση της ακρίβειας, της στεγαστικής και της ενεργειακής κρίσης, για δημόσια αγαθά, για διαφάνεια, αξιοκρατία και ισονομία, για την καταπολέμηση των ανισοτήτων.

Σήμερα, 140 χρόνια μετά παραμένουμε στην πρώτη γραμμή απαιτώντας Εργασία και Ζωή με δικαιώματα!

 

ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ!

 

ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΗΣ!