Συνάδελφοι,
Η σημερινή παρουσία όλων μας, των εργαζόμενων, των νέων, των συνταξιούχων, των ανέργων της πόλης, σε αυτή τη συγκέντρωση, σε αυτό το ετήσιο ραντεβού μας ανήμερα των εγκαινίων της ΔΕΘ επιβεβαιώνει κάτι. Πως τα προβλήματα της καθημερινότητας, η ακρίβεια, οι συνθήκες διαβίωσης αφορούν όλη την κοινωνία κι όχι ένα κομμάτι της. Και για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι αφορούν όλους πλην μεγάλων συμφερόντων και λίγων και ισχυρών που ευνοούνται από τις κυβερνητικές πολιτικές.
Σε λίγη ώρα ο πρωθυπουργός για άλλη μια φορά στα εγκαίνια της ΔΕΘ, σε μια φαντεζί φιέστα που στήνεται για καθαρά επικοινωνιακούς λόγους θα μας πει πόσο καλά τα έχει καταφέρει ο ίδιος και η κυβέρνησή του. Φέτος, λόγω του προεκλογικού χαρακτήρα της διοργάνωσης αναμένεται να είναι μάλιστα πιο… γαλαντόμος από κάθε άλλη χρονιά.
Ο κύριος πρωθυπουργός θα πει αυτά που θέλει να πει κι όσοι βρίσκονται στο «Ιωάννης Βελλίδης» θα τον χειροκροτήσουν. Μόνο που και φέτος εμείς, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι θα είμαστε στο ίδιο έργο θεατές. Ένα κακοπαιγμένο έργο, για το οποίο δεν ξέρουμε αν πρέπει να κλάψουμε ή να γελάσουμε. Γιατί έτσι είναι συνάδελφοι η ζωή μας τα τελευταία χρόνια. Μίζερη, μαύρη, χωρίς αισιοδοξία και χωρίς να έχουμε κάτι να περιμένουμε. Και τη μια γελάμε από αμηχανία και την άλλη κλαίμε από αγανάκτηση, οργή και θυμό.
Η ακρίβεια όπως φαίνεται ήρθε για να μείνει! Και εμείς πρέπει να τα βγάλουμε πέρα με τα ίδια πενιχρά εισοδήματά μας και δεν μας ρωτά κανείς πως κι αν καταφέρνουμε να ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις μας. Και μάλιστα οι κυβερνητικοί παράγοντες μας κουνούν το δάχτυλο λέγοντας πως δίνουν επιδόματα και pass και πως προχώρησαν σε αύξηση μισθών, χωρίς βέβαια να παραδέχονται πως οι αυξήσεις που δίνονται είναι ψίχουλα και εξανεμίζονται πριν καλά καλά φτάσουν στα χέρια μας. Και για να μας πείσουν ότι τα κάνουν όλα καλά χρησιμοποιούν και το άλλο επιχείρημα. Αυτό της σύγκρισης με την Ευρώπη. Λένε ότι ακρίβεια υπάρχει και σε άλλες χώρες της Ευρώπης.
Μόνο που προχωρούν σε τέτοιες συγκρίσεις κατά το δοκούν. Δεν λένε ποιοι είναι οι μισθοί που λαμβάνουν οι εργαζόμενοι στις άλλες χώρες, ούτε τι μέρος των μισθών τους δαπανούν οι Ευρωπαίοι για το κόστος στέγασης και διαβίωσης. Ούτε μας λένε γιατί αλλού οι κυβερνήσεις κατάφεραν να πατάξουν την αισχροκέρδεια για να αντιμετωπίσουν την αύξηση των τιμών. Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση έχει μάθει να αποδίδει την ακρίβεια αποκλειστικά σε εξωγενείς παράγοντες: στην πανδημία, στον πόλεμο στο Ιράν, στο κλείσιμο των στενών του Ορμούζ, στον πόλεμο Ρωσίας- Ουκρανίας και σταθερά νίπτει τας χείρας της για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων που έχουν επιφέρει αυτά τα γεγονότα.
Δεν έχουμε πρόθεση να τους αδικήσουμε. Στην κυβέρνηση ξέρουν πολύ καλά πως να συντάσσουν επιστολές στην κ. Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και πως να ζητούν ευγενικά από τους μεγάλους και τους ισχυρούς να βάλουν κι αυτοί πλάτη. Μέχρι εκεί. Δεν έκαναν και δεν προτίθενται να κάνουν τίποτα παραπάνω!
Συνάδελφοι,
Είμαστε προτελευταίοι στην αγοραστική δύναμη, «πρωταθλητές» στην υλική και κοινωνική αποστέρηση, ενώ η στεγαστική και ενεργειακή κρίση και η ακρίβεια συρρικνώνουν τα εισοδήματά μας. Πάνω από τους μισούς εργαζόμενους πάσχουν από εξουθένωση και καταπόνηση, το 40% υποχρεώνεται σε απλήρωτη υπερωριακή εργασία και οι πιεστικές συνθήκες έχουν πλέον καταγεγραμμένη επίπτωση στη σωματική και στην ψυχική υγεία των εργαζόμενων, ενώ στη χώρα μας τα εργατικά ατυχήματα και δυστυχήματα παίρνουν τη μορφή χιονοστιβάδας.
Πεδίο δόξης λαμπρό λοιπόν για μια κυβέρνηση που αυτοαποκαλείται μεταρρυθμιστική να επιφέρει σημαντικές μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας, αλλαγές που υιοθετούνται ολοένα κι από περισσότερες χώρες της Ευρώπης.
Αύξηση μισθών, περισσότερες και καλύτερες συλλογικές συμβάσεις εργασίας, μείωση του χρόνου εργασίας, κατάργηση του 13ωρου, αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης, ποιοτικό χρόνο για ζωή και καλύτερη ποιότητα ζωής. Οι εργαζόμενοι δεν είμαστε απλώς αριθμοί, είμαστε άνθρωποι, όπως λέει και το σύνθημα του σημερινού μας συλλαλητηρίου. Για όλα αυτά λοιπόν αγωνιζόμαστε σήμερα και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε και να τα διεκδικούμε μέχρι να υλοποιηθούν.
Κι όσο η κυβέρνηση κωφεύει, τόσο εμείς θα βγαίνουμε στους δρόμους και θα γινόμαστε κάθε φορά περισσότεροι και η φωνή μας κάθε μέρα που περνά θα γίνεται όλο και πιο δυνατή.
Γιατί συνάδελφοι, τι μέλλον μπορεί να έχει μια χώρα όταν οι πολίτες της πάψουν να ελπίζουν; Όταν οι νέοι της φεύγουν στο εξωτερικό για μια καλύτερη ευκαιρία γιατί στην Ελλάδα αναγκάζονται να μένουν ακόμα στο παιδικό τους δωμάτιο και αδυνατούν να κάνουν το επόμενο βήμα; Τι μέλλον μπορεί να έχει μια χώρα που οι εργαζόμενοί της δημιουργούν χρέη όχι γιατί θέλουν να κάνουν πολυτελή ζωή αλλά επειδή αδυνατούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους κι ας έχουν φτάσει στο σημείο να μην μπορούν να κόψουν κάτι άλλο. Τι μέλλον μπορεί να έχει μια χώρα χωρίς κοινωνικό κράτος; Χωρίς δωρεάν και δημόσιο Εθνικό Σύστημα Υγείας και Παιδείας; Τι μέλλον μπορεί να έχει μια χώρα όταν ένα ζευγάρι δεν έχει τον χρόνο να ανταμώσει και οι γονείς να δουν και να παίξουν με τα παιδιά τους;
Η απάντηση είναι μια. Κανένα μέλλον!
Συνάδελφοι,
Διεκδικούμε: ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΙΣΟΤΗΤΑ, ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ, ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΠΑΝΤΟΥ, ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΩΡΑΡΙΑ, ΑΣΦΑΛΕΙΑ.
Δεν είμαστε ικανοποιημένοι από αυτά που αποφασίζονται για εμάς, χωρίς εμάς. Μέρα με τη μέρα η κατάστασή μας επιδεινώνεται.
Απαιτούμε πάταξη της αισχροκέρδειας με ουσιαστικούς ελέγχους στην αγορά και επιβολή προστίμων, παρεμβάσεις στην κτηματαγορά για την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης και υλοποίηση προγράμματος για την Κοινωνική Κατοικία.
Ζητούμε πολιτικές που θα επιτρέπουν στους εργαζόμενους να ζουν με αξιοπρέπεια από τον μισθό τους, να εργάζονται με ασφάλεια και να μπορούν να σχεδιάζουν το μέλλον τους. Αυτή είναι η πραγματική ανάπτυξη που έχει ανάγκη η χώρα. Η ανάπτυξη των ανθρώπων της.
Συνάδελφοι,
Τίποτα από όσα σήμερα θεωρούμε αυτονόητα δεν μας χαρίστηκε. Τα δικαιώματα στην εργασία κατακτήθηκαν με αγώνες, απεργίες και θυσίες.
Αυτόν τον δρόμο θα συνεχίσουμε.
Δεν κάνουμε πίσω, δεν συμβιβαζόμαστε με τη φτώχεια, την ανασφάλεια και την υποβάθμιση της ζωής μας.
Καλό μας αγώνα!