Ομιλία του Ταμία του Ε.Κ.Θ, Π.Παγώνη, στην απεργιακή συγκέντρωση 9 ΑΠΡΙΛΗ 2014

Ομιλία Π. Παγώνη - Ταμία & Μέλους Διοίκησης  Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης - στην απεργιακή συγκέντρωση της 9ης Απριλίου 2014 μπροστά στο Ε.Κ.Θ.

 

 

Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι, Εργαζόμενες, Εργαζόμενοι, Άνεργοι, Συνταξιούχοι, Νέες και Νέοι,

 

 Η Κυβέρνηση σε ρόλο καταστροφέα συνεχίζει την αντεργατική πολιτική της ψηφίζοντας πολυνομοσχέδια που δίνουν τη χαριστική βολή στους εργαζόμενους, εξαθλιώνουν την κοινωνία και οδηγούν ακόμα πιο βαθιά στην ύφεση την οικονομία.

Την ώρα που η χώρα μας στέφεται πρωταθλήτρια στην ανεργία, κατέχοντας την 1η θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, οι κυβερνώντες πανηγυρίζουν κάνοντας λόγο για πλεόνασμα.

Την ώρα που οι μακροχρόνια άνεργοι αυξάνονται και τα φαινόμενα απλήρωτων εργαζομένων πολλαπλασιάζονται εκείνοι δημιουργούν... πρωτογενή πλεόνασμα.

Βρίσκουν πάλι "μεγάλες" λέξεις και κάνουν λόγο για τα δύσκολα που αφήνουμε πίσω μας, για την κρίση που βρίσκεται στο τέλος, για τις καλύτερες ημέρες που έρχονται. Με ψέματα νομίζουν θα μας ξεγελάσουν...

Μας παρουσιάζουν μια καθημερινότητα διαφορετική απ' αυτή που ζούμε και αντιμετωπίζουμε και πιστεύουν πως θα μας ξεγελάσουν...

Πιστεύουν πως μετά από 4 χρόνια βαθιάς κρίσης, Μνημονιακών και Μεσοπρόθεσμων μέτρων που οδήγησαν και οδηγούν στην σκληρότερη φτωχοποίηση που έχει βιώσει μεταπολεμικά η ελληνική κοινωνία θα μας κάνουν να πιστέψουμε πως ήρθε το τέλος, τη στιγμή μάλιστα που συνεχίζουν με την ίδια σκληρότητα τις πολιτικές τους.

Οι απολύσεις και τα λουκέτα αποτελούν καθημερινά φαινόμενα και τραγική επαλήθευση της κατάστασης είναι η κυρίαρχη εικόνα της πόλης.

Η ακρίβεια και η αισχροκέρδεια βασιλεύουν τη στιγμή που οι μισθοί και οι συντάξεις έχουν συρρικνωθεί και τα επιδόματα ανεργίας έχουν μετατραπεί σε ψίχουλα ντροπής.

Και δεν αλλάζουν πολιτικές. Αρνούνται να δεχθούν πως οι "αγορές" δεν είναι πάνω από την κοινωνία και συνεχίζουν τις ίδιες τακτικές χωρίς αντίκρισμα στην οικονομία και τη ζωή των πολιτών.

Θεσμοθετούν διορθωτικές αλλαγές και ό,τι δεν ισοπέδωσαν μέχρι τώρα μεθοδικά σχεδιάζουν να υλοποιήσουν το επόμενο διάστημα.

Στη Θεσσαλονίκη έχουμε πολλές πληγές, πολλούς λόγους για να φωνάζουμε για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η πόλη και οι πολίτες.

Τα μέτωπα είναι πολλά. Τα προβλήματα και τα ερωτήματα είναι πολλά και ζητούν απαντήσεις.

- Σχεδιάζουν την πώληση του Λιμανιού της πόλης χωρίς να είναι σε θέση να απαντήσουν στο ερώτημα γιατί βάζουν πωλητήριο στο κερδοφόρο λιμάνι της Θεσσαλονίκης ενώ έχει αποθεματικά 100 εκατ. ευρώ και ετήσια κερδοφορία που αγγίζει τα 20 εκατ. ευρώ;
- Γιατί επιλέγουν να απαξιώσουν την ΕΛΒΟ τη σπουδαιότερη εγχώρια αμυντική βιομηχανία, τη στιγμή που έκανε σημαντικά βήματα ανοίγματος στις αγορές του εξωτερικού και παράλληλα αφήνουν απλήρωτους επί μήνες τους εργαζόμενους;
- Γιατί επιμένουν στην πώληση της ΕΥΑΘ και την ιδιωτικοποίηση του κοινωνικού αγαθού, του νερού της Θεσσαλονίκης ενώ κρίνεται αντισυνταγματική;
- Γιατί εμπαίζουν τους εργαζόμενους και μια ολόκληρη πόλη σχετικά με το έργο του Μετρό;
- Γιατί αφήνουν απλήρωτους τους εργαζόμενους του ΟΑΣΘ και δεν ανταποκρίνονται με συνέπεια στις υποχρεώσεις τους προς τον Οργανισμό Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης;
- Γιατί επιτρέπουν σε εργοδότες όπως της Coca Cola πού η επιχείρηση παρουσιάζει τεράστια κερδοφορία να μεταφέρει την έδρα και την παραγωγή στο εξωτερικό, να απολύει εργαζόμενους και παράλληλα να κάνουν λόγο για σχέδια ανάπτυξης και προσέλκυση ξένων επενδυτών;
- Γιατί αφήνουν ατιμώρητους εργοδότες όπως της ΑΓΝΟ που εμπαίζουν τους εργαζόμενους;
- Γιατί αφήνουν απλήρωτους τους εργαζόμενους του Βοήθεια στο Σπίτι και παράλληλα απαξιώνουν τις κοινωνικές υπηρεσίες;

Οι προκλήσεις και τα προβλήματα στους εργασιακούς χώρους είναι πολλά , με τους εργολαβικούς στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο να δίνουν το δικό τους  αγώνα μέχρι τη τελική δικαίωση τους. Με τους εργαζόμενους της ΕΡΤ 10μήνες μετά τον αιφνίδιο θάνατο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης να συνεχίζουν τους αγώνες τους.

Σε όλα αυτά και σε άλλα πολλά προβλήματα που ζητούν ρεαλιστικές, ανθρώπινες  και όχι αριθμητικές λύσεις, εκείνοι δεν έχουν απαντήσεις. Έχουμε εμείς. 

Η δική μας απάντηση στον αυταρχισμό και τη φτωχοποίηση που μας επιβάλλουν είναι η ενότητα όλων των εργαζομένων και η συστράτευση σε ένα κοινό αγώνα. Οι αγώνες δίνονται κάθε μέρα μέσα από όλους τους εργασιακούς χώρους. Όπως αυτός που πραγματοποιούμε διαδικτυακά μέσα από τη σελίδα ΕΛΑ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ.GR  και υπογράφουμε υπέρ των αγώνων των εργαζομένων της Coca Cola, δίνοντας ένα μήνυμα στους άπληστους εργοδότες.

Συναδέλφισσες και Συνάδελφοι, τα στοιχεία που έρχονται στο φως δεν μας αφήνουν περιθώρια. Σ΄αυτή τη χώρα οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Το 0,05 του πληθυσμού στην Ελλάδα που αντιστοιχεί σε 550 άτομα περίπου κατέχει το 30% του ΑΕΠ της χώρας μας, ενώ ταυτόχρονα το 1/3 του πληθυσμού βρίσκεται κάτω από τα όρια της φτώχειας.

Οι διαπιστώσεις είναι σκληρές και αποτυπώνουν την κατάσταση. Μια κατάσταση που μοιάζει μη αναστρέψιμη. Όταν σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία η ανεργία μέχρι το 2026 δεν θα πέσει κάτω από το 17% και αυτό με το πιο αισιόδοξο σενάριο ετήσιας αύξησης του ΑΕΠ 3,5 -4% τότε πρέπει να καταλάβουμε πως ήρθε η ώρα να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας.

ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ στην Κοινωνική Καταστροφή
ΝΑ ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΜΕ την Αλλαγή της Πολιτικής

Να πούμε ΟΧΙ στη Λιτότητα, την Ανεργία, τον Κοινωνικό και Εργασιακό Μεσαίωνα που μας έχουν επιβάλλει.
Να απαιτήσουμε:
- Την άμεση κατάργηση των αντεργατικών μνημονιακών μέτρων.
- Την υιοθέτηση μέτρων προστασίας των εργαζομένων από τις απολύσεις.
- Την διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα των οργανισμών και επιχειρήσεων κοινωνικής ωφέλειας και των κοινωνικών αγαθών και υπηρεσιών.
- Δίκαιη διανομή και προοδευτική πολιτική.

Εργαζόμενες, Εργαζόμενοι, Άνεργοι, Συνταξιούχοι, Νέες και Νέοι...

Η εσφαλμένη διάγνωση της κρίσης και οι εμμονές στη θεραπεία σοκ δημιουργούν ένα φαύλο κύκλο ύφεσης και ανεργίας, με ένα χρέος που μεγαλώνει και μια αποδόμηση των δικαιωμάτων μας που δεν έχει τέλος.

Μέσα από τον δικό μας αγώνα. Πρέπει να τους σταματήσουμε.
Πρέπει να δώσουμε τον δικό μας αγώνα. Τον αγώνα που θα βάλει τέλος στον αυταρχισμό και τη φτωχοποίηση.

Τον αγώνα που θα πρέπει να δώσουμε ενωμένοι μέχρι τέλος... μέχρι την τελική δικαίωση μας.